Umeda

2018-ci ildə çəkilmiş "Umeda" əsərində kiçik bacım Səfiyənin dayəsini təsvir etmişəm. O, bizə gələndə Səfanın bir yaşı, mənim isə 14 yaşım var idi və o, hər birimiz üçün böyük ailəmizin ayrılmaz hissəsinə çevrildi. Umeda bizimlə "eyni dalğada" olan bir insandır: eyni zarafatlara gülürük, eyni kədərli səhnələrə ağlayırıq, eyni mətbəxi və eyni musiqi ifaçılarını sevirik. Qələbələrimizi və məğlubiyyətlərimizi birlikdə yaşayırıq.

Umeda çox mülayim, diqqətli, mehriban və sevgi doludur. Yəqin ki, Səfa onu hamıdan çox sevir, lakin Umedanın sevgisi hamımıza yetir, biz (bacılar) onu bir-birimizə qısqanmırıq.

Bu rəsmin ideyası adi rəngkarlıq dərslərimdən biri zamanı yarandı. Umeda emalatxanaya əynində yaşıl-firuzəyi-mavi çalarlı iri damalı xalat və başında dəsmalla daxil oldu. Parlaq günəş şüaları altında onun geyimi nağılvari rənglərlə parlayırdı və rəsm müəllimim nida etdi: "Mədinə, tez Umedanın şəklini çək, sən onun portretini çəkməlisən". Mən dərhal portret üzərində işləməyə başladım: uzun müddət ölçü seçdim, düzgün rəng çalarlarını axtardım — həmin dövrdə mən akrillə işləyirdim. Umedanın üzünə və geyiminə düşən günəş parıltılarını narıncı və qırmızı tonlarla vurğuladım. Rəsmin fonu sarının müxtəlif çalarları ilə bərq vurur — bu rəng mənə istilik, çox əziz və doğma bir ev duyğusu bəxş edir.

Umedanın portreti elə ilk sərgidəcə satıldı, çünki o, çox rahat və səmimi alınmışdı.